Een oase van rust midden in de stad

Het Egmontpark ligt in het midden van het historische Brussel, tussen de Wolstraat, de Waterloolaan en de Grote Hertstraat, en is het enige openbare park van de Vijfhoek dat op een binnenterrein van een huizenblok gelegen is. Dit gegeven maakt dat er in het park een haast irreële rust heerst en dat het park zelf een onzegbare charme uitstraalt.

SAMSUNG DIGITAL CAMERA
Peter Pan

Een vleugje geschiedenis

Vooraleer het Egmontdomein in de eerste helft van de 16de eeuw tot stand komt, is de plek een grote vlakte, waar tussen enkele schaarse huizen en talrijke groentetuinen kleine wegen slingeren, die naar de vestingwerken van de stad leiden. In 1532 vestigt Françoise van Luxemburg, prinses van Gavere en weduwe van de graaf Jean van Egmont, zich in Brussel in een huis in de buurt van de Wolstraat. Aan dit kleine ‘Egmontpaleis’ voegt ze in 1547 andere terreinen en bijgebouwen toe, waarop ze een groter paleis laat optrekken.

Op dit grondgebied, dat tot aan de omwalling van de stad reikt, worden er vervolgens tuinen in Renaissancestijl met twee niveaus en een grote groentetuin aangelegd. Nadat beide paleizen in de daaropvolgende eeuw door hun eigenaars, die liever in andere eigendommen van hun familie vertoeven, ietwat verwaarloosd worden, worden ze aan verschillende adellijke families verhuurd. Ook aan de Hertogen van Arenberg die beide eigendommen in 1738 en 1752 uiteindelijk zullen kopen.

Daarna krijgen zowel de gebouwen als de tuinen een grondige opknapbeurt. Dit alles onder leiding van de Italiaanse architect Servandoni die, hoewel hij een deel van het ‘Grote Paleis’ door een vleugel in klassieke stijl vervangt, voor de tuinen toch voor het Franse classicisme opteert, dat op dat ogenblik in de mode is. In de loop van de eerste jaren van het jonge België wordt het domein vervolgens opnieuw grondig aangepakt. Naar de plannen van architect Tilman-François Suys zullen daarbij de linkervleugel van de ‘Cour d’Honneur’, de manege en de stallen achteraan op het terrein (de gebouwen langs de huidige ‘Passage de Milan’, waar het ‘Institut Supérieur pour le Langage des Arts Plastiques’ of kortweg ISELP gevestigd is) toegevoegd worden. Verder zal deze architect de verschillende delen van de tuin ook opnieuw laten nivelleren en de stijl van de zichtbare gevels van de tuin uit esthetische overwegingen laten uniformeren. Edmond Galoppin, aan wie we het Josaphatpark te danken hebben, is de derde bekende architect die zijn stempel op de fysionomie van het park van het Egmontpaleis zal drukken. Zijn tussenkomst, die vandaag nog steeds zichtbaar is, dateert van 1901-1902. Zo schrapt hij op verzoek van de Hertog van Arenberg de groentetuin en verandert hij de Franse tuin in een Engelse landschapstuin.

Om de bouw van de herenhuizen van de Wolstraat van 1902 tot 1906 mogelijk te maken, wordt het lager gelegen deel van de oude klassieke tuin opgeofferd. In 1918 wordt de Stad Brussel vervolgens eigenaar van de plaats en stelt de tuin open voor het publiek. In 1964 neemt de Belgische Staat het Egmontpaleis (dat op dat ogenblik in erg slechte staat verkeert) en een deel van het park van de stad over om er, na de nodige renovatiewerken, het Ministerie van Buitenlandse Zaken in onder te brengen. Nadat het in 1972 als landschap geklasseerd wordt, ondergaat het openbare deel van het park, dat vandaag nog steeds eigendom is van de Stad Brussel, in 2001 ten slotte nog een laatste renovatie op initiatief van de vzw Quartier des Arts.

Sourced through Scoop.it from: document.environnement.brussels

See on Scoop.itDiscover Brussels – Brussel ontdekken – Découvrez Bruxelles

Advertisements