In de 2de helft van de 19de eeuw groeide de Brusselse bevolking van ongeveer 210.000 inwoners tot zo’n 760.000. Intussen werd begonnen met de Putterwijk te onteigenen en werden de huisjes op de Galgenberg met de grond gelijk gemaakt. Torenhoge huurprijzen en werkloosheid dreven gezinnen naar kleine, onhygiënische krotten. Ziektes eisten slachtoffers: in de Marollen alleen al vielen 3.500 doden bij het uitbreken van een cholera-epidemie in 1866.

 

Tussen 1912 en 1915 (!) bouwde architect Emile Hellemans een uiterst moderne woonwijk, versierd met art nouveaudecoraties. Nadruk lag op licht en ruimte: terrassen en grote ruimtes tussen de gebouwen. De 272 appartementen telden 3 tot 4 plaatsen en in elke woning was er toilet en stroment water. De wijk beschikte over een kindercrèche en een gemeenschappelijke wasserij. Het is het eerste in eigen beheer gemeentewoningenbouwroject te Brussel. Eind de jaren ’90 van de 20ste eeuw en begin 21ste eeuw werd het volledig gerenoveerd.

 

De kazernestijl wijst op de voorwaarden om er te wonen: discipline en orde. In geval van tumult en relletjes konden de ordediensten in een minimum van tijd en met een minimum aantal manschappen de wijk afsluiten.

See on Scoop.itDiscover Brussels – Brussel ontdekken – Découvrez Bruxelles

Advertenties